திருத்தோள் நோக்கம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 15

15.திருத்தோள் நோக்கம்

(தில்லையில் அருளியது)

{திருத்தோள் நோக்கம் என்பது பண்டைய மகளிர் விளையாட்டு}

பொருள் பற்றிச் செய்கின்ற பூசனைகள் போல் விளங்க,
செருப்பு உற்ற சீர் அடி, வாய்க் கலசம், ஊன் அமுதம்,
விருப்பு உற்று, வேடனார் சேடு எறிய மெய் குளிர்ந்து, அங்கு,
அருள் பெற்று, நின்றவா தோள் நோக்கம் ஆடாமோ!

பாடல் 3.

வேடன் கண்ணப்பன்
தன் செருப்பணிந்த கால்கள்,
நீர் வார்க்கும் கலசமாகத் தன் வாய்,
அமுதமான இறைச்சி
இவற்றையெல்லாம் கொண்டு
ஏதோ
மங்கலப் பொருள்களால் வழிபாடு செய்வதுபோல்
சிவனுக்குப் பூசை செய்தான்
சிவனும் அப்பூசையை விரும்பி ஏற்று
உடல் குளிர்ந்து
அவனுக்கு அருள் செய்தான்
கண்ணப்பனின் பெருமையை உலகம் அறிந்தது
இந்த வரலாற்றைப் பாடி நாம் ஆடுவோம்

———————————————————————————————————

உரை மாண்ட உள் ஒளி உத்தமன் வந்து, உளம் புகலும்,
கரை மாண்ட காமப் பெரும் கடலைக் கடத்தலுமே,
இரை மாண்ட இந்திரியப் பறவை இரிந்து ஓட,
துரை மாண்டவா பாடி தோள் நோக்கம் ஆடாமோ!

பாடல் 14

சொல்லிலடங்கா உள்ளொளியாய்
உத்தமன் சிவன்
என் உள்ளம் புகுந்தான்
அதனால்
கரை காணா ஆசைப் பெருங்கடலை நான் கடந்தேன்
இரை இழந்த ஐம்புலப்பறவைகளும்
பறந்தோடின என்னைவிட்டு
இப்படி
தன் முனைப்பு அழிந்த விதம் பாடி நாம் ஆடுவோம்.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருவுந்தியார் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 14

14.திருவுந்தியார்

(தில்லையில் அருளியது)

{உந்தி பறத்தல் ஒரு மகளிர் விளையாட்டு}

வளைந்தது வில்லு; விளைந்தது பூசல்;
உளைந்தன முப்புரம் உந்தீ பற!
ஒருங்கு உடன் வெந்தவாறு உந்தீ பற!

பாடல்1

மூண்டது போர்
வில்லாக வளைந்தது மேருமலை
முப்புரங்களும் நடுங்கின
அப்பொழுதே
அவை தீயில் வெந்து சாம்பலாயின
இதை எண்ணி எண்ணி உந்தீ பற!

———————————————————————————————————

ஈர் அம்பு கண்டிலம், ஏகம்பர் தம் கையில்;
ஓர் அம்பே முப்புரம் உந்தீ பற!
ஒன்றும் பெரு மிகை உந்தீ பற!

பாடல் 2.

சிவனின் கைகளில் இல்லை
இரண்டு அம்புகள்
முப்புரம் எரிக்க
அம்பு ஒன்றே போதும் அவனுக்கு
அந்த ஓர் அம்பே அதிகம்தான்
இதனைச் சொல்லிச் சொல்லி உந்தீ பற

———————————————————————————————————

தச்சு விடுத்தலும், தாம் அடியிட்டலும்,
அச்சு முறிந்தது என்று உந்தீ பற!
அழிந்தன முப்புரம் உந்தீ பற!

பாடல் 3.

போருக்குச் செல்ல
தேர் செய்யும் வேலை முடிந்தது
சிவனார் தேரில் ஏறக் கால் வைத்தார்
முறிந்தது தேரின் அச்சு
தேரின்றியே எரித்துச் சாம்பலாக்கினார்
முப்புரத்தையும்
இச்செயலை வியந்து உந்தீ பற

———————————————————————————————————

 

உய்ய வல்லார் ஒரு மூவரைக் காவல் கொண்டு
எய்ய வல்லானுக்கே உந்தீ பற!
இள முலை பொங்க நின்று உந்தீ பற!

பாடல் 4.

சிவன் முப்புரம் எரிக்கையிலே
பிழைக்க வல்லார் மூவரை மட்டும்
தன் வாயிலுக்குக் காவல் வைத்தான்
அவன்
இளமை மாறா மார்பகங்கள் கொண்ட
உமையின் பாகன்
முப்புரங்களையும் தன அம்பால் எரிக்க வல்லான்
இதனைச் சொல்லிச் சொல்லி உந்தீ பற!

குறிப்பு: அசுரர்கள் மூவர் மூன்று நகரங்களை நிர்மாணித்து அட்டகாசம் புரிந்து வந்தனர். இந்த மூன்று நகரங்களும் ஒரு நேர்கோட்டில் வரும்பொழுது கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு அம்பால் அந்நகரங்களை எரித்து சிவனார் அதன் சாம்பலை பூசிக்கொண்டார். அதில் சிவ பக்தர்களான சுதன்மன், சுசூலன், சுபுத்தி ஆகியோரை மட்டும் காத்து வாயிற்காப்பாளர்களாக்கிக் கொண்டார்.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருப்பூவல்லி – வாரம் ஒரு வாசகம் – 13

13.திருப்பூவல்லி

(தில்லையில் அருளியது)

{பூவல்லி என்பது பண்டைத்தமிழ் மகளிரின் மாலை விளையாட்டு}

தேன் ஆடு கொன்றை சடைக்கு அணிந்த சிவபெருமான்
ஊன் நாடி, நாடி வந்து, உட்புகுந்தான்; உலகர் முன்னே
நான் ஆடி ஆடி நின்று, ஓலம் இட, நடம் பயிலும்
வான் நாடர் கோவுக்கே பூவல்லி கொய்யாமோ!

பாடல் 5.

சிவன்
தன் சடையிலே
தேன் பொருந்திய கொன்றைப்பூமாலை அணிந்தவன்
அவன்
மனித உருவெடுத்து
என்னிடம் வந்து
உலகோர் முன்னே என் உள்ளத்துள் புகுந்தான்.
என்னை உன்னிடம் அழைத்துக்கொள் எனக்
கூத்தாடிக் கதறுகின்றேன்
அவனோ
என் ஓலத்தை ஒதுக்கிவிட்டு
தில்லையில் திருநடனம் புரிகின்றான்
அந்த வானோர் தலைவனை வியந்து பாடி
அல்லி மலர் பறித்து ஆடுவோம் தோழியரே!

————————————————————————————————-

முன் ஆய மால் அயனும், வானவரும், தானவரும்,
பொன் ஆர் திருவடி தாம் அறியார்; போற்றுவதே?
எனாகம் உள் புகுந்து ஆண்டுகொண்டான் இலங்கு அணியாம்
பல் நாகம் பாடி, நாம் பூவல்லி கொய்யாமோ!

பாடல் 17.

உயிர்கள் தோன்று முன்னே தோன்றிய
திருமால்,
பிரமன்,
தேவர்கள்,
அசுரர்கள்
இவர்கள் யாருமே அறியமாட்டார்
அந்தச் சிவனின் பொன்னடிகளை.
ஆனால்
அவனோ என் உள்ளத்துள் புகுந்து
என்னை ஆட்கொண்டுவிட்டான்
அவன் மேனியை அலங்கரிக்கும்
நெளிகின்ற நாகங்களைப் புகழ்ந்து பாடி
அல்லி மலர் பறித்து ஆடுவோம் தோழியரே!

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருச்சாழல் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 12

12.திருச்சாழல்

(தில்லையில் அருளியது)

{சாழல் என்பது பண்டைக்காலப் பெண்களின் ஒருவகை விளையாட்டு. கேள்வி–பதில் பாணியில் ஆடப்படுவது}.

கோயில் சுடுகாடு, கொல் புலித் தோல் நல் ஆடை,
தாயும் இலி, தந்தை இலி, தான் தனியன் காண்; ஏடீ!
தாயும் இலி, தந்தை ஒலி, தான் தனியன்; ஆயிடினும்,
காயில், உலகு அனைத்தும் கல் பொடி, காண்; சாழலோ!

கேள்வி:

பெண்ணே!
சுடுகாட்டில் குடியிருப்பு
உடுத்துவதோ கொல்கின்ற புலியின் தோல்
தாய் இல்லை, தந்தையுமில்லை
இவையெல்லாம் பெருமையாகுமோ !

பதில்:

ஆம். தோழீ !
அவனுக்குத் தாயுமில்லை
தந்தையுமில்லை
அவன் தனியன் தான்
ஆனால்
அவன் கோபமுற்றால்
இந்த உலகம்
பொடிப்பொடியாய்ப் போகுமடி !

—————————————————————————————————

மலை அரையன் பொன் பாவை, வாள் நுதலாள், பெண் திருவை
உலகு அறிய, தீ வேட்டான் என்னும்அது என்? ஏடீ
உலகு அறிய, தீ வேளாது ஒழிந்தனனேல், உலகு அனைத்தும்,
கலை நவின்ற பொருள்கள் எல்லாம் கலங்கிடும், காண்; சாழலோ!

பாடல் 13:

கேள்வி:

பெண்ணே !
மலையரசன் மகள் பார்வதி
பொன் போன்ற பாவை அவள்
பளபளக்கும் நெற்றி அவளுக்கு
பெண் செல்வம்
அவளைத் தீ வலம் வந்து
உலகறியச் சிவனார் மாலையிட்டதேனோடீ?

பதில்:

தோழீ !
உலகறியத் தீயைச் சுற்றிச்
சிவனார் அவளைச் சேராவிடில்
நூல்கள் கூறும் உலகத்து இயற்கையெல்லாம்
நிலை தடுமாறிப் போகுமடி !

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருத்தெள்ளேணம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 11

11.திருத்தெள்ளேணம்

(தில்லையில் அருளியது)

[தெள்ளேணம் என்பது பெண்களின் ஒருவகை விளையாட்டு]

அவம் ஆய தேவர் அவ கதியில் அழுந்தாமே
பவ மாயம் காத்து, என்னை ஆண்டுகொண்ட பரஞ்சோதி
நவம் ஆய செம் சுடர் நல்குதலும், நாம் ஒழிந்து,
சிவம் ஆனவா பாடி தெள்ளேணம் கொட்டாமோ!

பாடல் 4.

பயனற்ற கடவுளரை நான் வணங்கி
அற்ப இன்பம் தரும் பதவிகளில் வீழாமலும்
பிறவி எனும் மாய வலையில் சிக்காமலும்
என்னைக் காத்தருள்பவன்
ஒளி வடிவான அந்தச்சிவன்
அவன் என்மீது பாய்ச்சிய புத்தொளியில்
‘நான்’ எனும் அகங்காரம் அழிந்து
எல்லாம் சிவமயமாயிற்று
சிவனின் இச்செயலைப் போற்றிப்பாடி
தெள்ளேணம் கொட்டுவோம்!

—————————————————————————————-

வான் கெட்டு, மாருதம் மாய்ந்து, அழல், நீர், மண், கெடினும்,
தான் கெட்டல் இன்றி, சலிப்பு அறியாத் தன்மையனுக்கு,
ஊன் கெட்டு, உயிர் கெட்டு, உணர்வு கெட்டு, என் உள்ளமும் போய்,
நான் கெட்டவா பாடி தெள்ளேணம் கொட்டாமோ!

பாடல் 18.

வானம், காற்று, தீ, நீர், மண்
இவையெல்லாம் அழிந்தாலும்
சிவன்
அழிவதுமில்லை
தளர்வதுமில்லை
சிவன் என்னைச் சேர்ந்ததாலே
என் உடல், உயிர், உணர்வு, உள்ளம்
எல்லாம் அழிந்து
‘நான்’ எனும் அகங்காரமும் அழிந்தது
என்னைச் சிவத்தில் நிலைக்கவைத்த
அவன் தன்மையைப் பாடித்
தெள்ளேணம் கொட்டுவோம்!

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருக்கோத்தும்பி – வாரம் ஒரு வாசகம் – 10

10.திருக்கோத்தும்பி

(தில்லையில் அருளியது)

`அத் தேவர் தேவர்; அவர் தேவர்;’ என்று, இங்ஙன்,
பொய்த் தேவு பேசி, புலம்புகின்ற பூதலத்தே,
பத்து ஏதும் இல்லாது, என் பற்று அற, நான் பற்றிநின்ற
மெய்த் தேவர் தேவற்கே சென்று ஊதாய்; கோத்தும்பீ!

பாடல் 5.

வண்டுகளின் ராஜாவே!
‘அந்தக் கடவுளே கடவுள்’
‘அவர் ஒருவரே பெரிய கடவுள்’
என
கடவுள் அல்லாப் பொய்யர்களைக்
கடவுள் எனப் புலம்பித் திரிகின்ற இவ்வுலகிலே
என் ஆசைகள் அனைத்தும் நீங்கிட
உறுதியாய் நான் பிடித்திருக்கும்
உண்மைக் கடவுள் சிவனிடம் போய்
என் நிலையைப் பாடு.

————————————————————————–

வைத்த நிதி, பெண்டிர், மக்கள், குலம், கல்வி, என்னும்
பித்த உலகில், பிறப்போடு இறப்பு, என்னும்
சித்த விகாரக் கலக்கம் தெளிவித்த
வித்தகத் தேவற்கே சென்று ஊதாய்; கோத்தும்பீ!

பாடல் 6.

வண்டுகளின் வேந்தனே!
தேடிய செல்வம்
கைப்பிடித்த மனைவி
பெற்றெடுத்த பிள்ளைகள்
தோன்றிய குலம்
கற்ற கல்வி என
மயங்கிக்கிடக்கும் இவ்வுலகிலே
பிறப்பும் இறப்பும் பற்றிய
மனக் கலக்கத்தைத் தெளிவித்த
ஞானவடிவன் சிவனிடம் போய்
இனிய கீதம் இசைத்திடு.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருப்பொற்சுண்ணம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 9

9.திருப்பொற்சுண்ணம்

(தில்லையில் அருளியது)

[வாசனை திரவியங்களை உரலில் இட்டு இடிக்கப்படுவது பொற்சுண்ணம். இதில் சிறிது பொன்னும் சேர்க்கப்படும். பொன் போன்ற நிறமுடைய இப்பொடி இறைவனின் திருமஞ்சனத்தின்போது உபயோகிக்கப்படுவது.]

வாள் தடம் கண் மட மங்கை நல்லீர்! வரி வளை ஆர்ப்ப, வண் கொங்கை பொங்க,
தோள் திருமுண்டம் துதைந்து இலங்க, `சோத்தம், பிரான்!’ என்று சொல்லிச் சொல்லி,
நாள் கொண்ட நாள் மலர்ப் பாதம் காட்டி, நாயின் கடைப்பட்ட நம்மை, இம்மை
ஆட்கொண்ட வண்ணங்கள் பாடிப் பாடி, ஆட, பொற்சுண்ணம் இடித்தும், நாமே!

பாடல் 8

ஒளிவீசும் பெரிய கண்கள் கொண்ட பெண்களே!
உங்கள் வளையல்கள் ஒலிக்கவும்
பருத்த மார்பகங்கள் பொங்கியெழவும்
தோளிலும் நெற்றியிலும் திருநீறு பளிச்சிடவும்
மீண்டும் மீண்டும் அஞ்சலி சொல்வோம்
புத்தம் புது தாமரையின் எழில்
அதைத் தோற்கடிக்கும் அவன் திருவடிகள்
அத்திருவடிகளைக் காட்டி
நாயினும் கீழான நம்மை ஆட்கொண்டான்
இப்பிறவியிலே..
அவன் ஆட்கொண்ட விதம் பாடிப்பாடி
அவன் நீராடப் பொற்சுண்ணம் இடிப்போம் நாமே.

———————————————————————————————————-

மாடு, நகை வாள் நிலா எறிப்ப, வாய் திறந்து அம் பவளம் துடிப்ப,
பாடுமின், நம் தம்மை ஆண்ட ஆறும், பணி கொண்ட வண்ணமும்; பாடிப் பாடித்
தேடுமின், எம்பெருமானை; தேடி, சித்தம் களிப்ப, திகைத்து, தேறி,
ஆடுமின்; அம்பலத்து ஆடினானுக்கு, ஆட, பொற்சுண்ணம் இடித்தும், நாமே!

பாடல் 11.

பெண்களே!
நீங்கள் சிரிக்கையில் உங்கள் பற்கள்
அருகே நிலவொளி வீசுவதுபோல் ஒளிர்கின்றன.
பாடும்போது
செம்பவள உதடுகள் துடிக்கின்றன
சிவன் நம்மை ஆண்டருளிய பாங்கையும்
இறைப்பணியில் நம்மை நிற்க வைத்த பாங்கையும்
திரும்பத் திரும்பப்பாடி
அவனைத் தேடுங்கள்
அந்தத் தேடலிலே மனம் பித்தாகி
அவனைக் காணாது திகைத்து
கண்டவுடன் மனம் தெளிந்து ஆடுங்கள்
தில்லையம்பலத்தே ஆடினவன் நீராடப்
பொற்சுண்ணம் இடிப்போம் நாமே.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment