வாரம் ஒரு வாசகம் – 6

6.நீத்தல் விண்ணப்பம்
(உத்தரகோசமங்கையில் அருளியது )

பாடல் 6.

சிவபெருமானே!
என் மாணிக்கமே!
அறியாமையால்
உன்னருளைப் புறக்கணித்தேன்
என்னை வெறுத்து ஒதுக்கிவிடாதே.
பிறவிகள் தோறும் சேர்ந்த என் வினைகளைப் போக்கி
என்னைக் கடைத்தேற்று
பொய்யான இவ்வுலகை
மெய்யென மயங்கும் மூடர்களை மன்னித்தல்
பெரியோரின் செயலல்லவா.

பாடல் 25.

கொடிய யமன் ஒடுங்கும்படி
அவன்மேல் பாய்ந்த
தாமரை மலர் போன்ற உன் திருவடிகளை
எண்ணி எண்ணி அறிந்து பெறுகின்ற
மேலான பதவியை உடையவனே!
அடியவர்கள் அனைவரும்
உன்னைவிட்டு நீங்காத பெருமை கொண்டவனே!
எறும்புக் கூட்டத்தால் கடிபட்டு
மண்புழு துடித்து நெளிவதுபோல்
புலன்கள் என்னை அரித்துப் பிடுங்குகின்றன
பயனில்லாத என்னை நீ காத்தருள்வாய்.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

வாரம் ஒரு வாசகம் – 5

திருச்சதகம் 1.மெய்யுணர்தல்
(திருப்பெருந்துறையில் அருளியது)

***********

சஞ்சரிக்கின்ற காற்றும்
தீயும், நீரும், மண்ணும், விண்ணும்
ஊழியில் அழிந்தொழியும்.
தோற்றமும் அழிவும்
காலத்தின் வேலை
அக்காலத்தையே ஆள்பவனே!
என் கொடிய வினைகளை அழிக்கும்
காலனாய் நீ இருந்து
வினையும் காலமும்
என்னைப் பற்றாதவாறு காப்பவனே!
நீயே எனக்குப் புகலிடம்.

(திருச்சதகம் பாடல் 8)
திருச்சதகம் 2.அறிவுறுத்தல்

*******

இயல்பில் ஒன்றாத எனது பக்தி
நாடக நடிப்பு போன்றது
ஆனாலும்
வீடு பேறு அடைய விருப்பம் மேலிட்டு
அவசரப்படுகின்றேன் நான்
பொன் மலையே! மாணிக்கக் குன்றே!
எப்போதும் உன்னை எண்ணி உருக
உதவி அருளவாய் சிவனே!

(திருச்சதகம் பாடல் 11)

திருச்சதகம் 3.சுட்டறுத்தல்.

*******

தனி ஒருவனாய்த் தத்தளிக்கின்றேன்
பிறவிப் பெருங்கடலில்
துன்பப் பேரலைகள்
வந்து வந்து மோதுகின்றன
செங்கனிவாய்ப் பெண்கள் பால்
மயக்கமெனும் பெருங்காற்றால் கலங்குகின்றேன்
ஆசையென்னும் சுறாவோ
என்னை விழுங்க விரைகிறது
இந்நிலையில்
தப்பிப்பிழைத்துக் கரைசேர வழி தேடி
எண்ணங்கள் பல உதிக்கின்றன
இறைவா!
நெருக்கடியான இந்த வேளையிலே
‘நமசிவாய’ எனும் திருமந்திரம்
மரக்கலமாய் வருகிறது உன்னருளால்.
தலைவனே!
அற்பனான என்னை
நிலையான வளம் கொண்ட
முக்தி எனும் பெருநிலத்தில் சேர்ப்பித்து
ஆட்கொண்டாய்.

(திருச்சதகம் பாடல் 27)
திருச்சதகம் 8.ஆனந்தத்து அழுந்தல்

*********

மனம்,செயல்,கேள்வி,மொழியாலும்
சீரற்ற என் ஐம்புலன்களாலும்
உன்னை வழிபட்டிருக்கலாம்
சீரிய இந்தச்செயல்
எப்போதோ நிகழ்ந்திருக்கவேண்டும்
ஆனால் நிகழவில்லை
குற்றம் எனதேதான்
உன்னை அடையத் தவறிய பாவியான நான்
தீயில் வீழ்ந்து வெந்துபோகவில்லை
வெட்கத்தினால் என் உள்ளம்
உடைந்தும் போகவில்லை
என் தந்தை நீ
உன்னை அடைய விருப்பம் மிகுந்தவன் என
வீண் வார்த்தை பேசி
இன்னமும் காலம் கழிக்கின்றேன்.

(திருச்சதகம் பாடல் 79)

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

வாரம் ஒரு வாசகம் – 4

‘போற்றித் திருவகவல்’
(தில்லையில் அருளியது)

*****

“வெறுப்பற்ற பேரன்பு வடிவினன் இந்தப் பரம்பொருள்”
என்கிற நல்லறிவை
பிறவிகள் பலப்பல எடுத்தபின்தான் பெறுகின்றோம்
ஆனால்
அந் நல்லறிவைச்
சுடர்விடாமல் தடுப்பதற்குக்
கோடி கோடி சக்திகள் இடை மறிக்கும்
நம் அன்புக்குரியோரும்,அயலாரும்
நாக்குத் தழும்பேறும்வரை
நாத்திகம் பேசுகின்றார்.
உறவினரெல்லாம் சூழ்ந்துவந்து
போகாதே ஞானவழி தேடி என்று
வருந்தி வேண்டுகின்றார்.
பரம்பொருளை உணர்ந்தரிய
விரதங்களே வழியென வேதியர் கூறுகின்றார்
உய்வதற்கு வழி
தன் மதம்தான் என
வெவ்வேறு மதத்தினரும்
வீண்பெருமை பேசுகின்றார்
மாயாவாதிகளோ
உலகமே பொய் என
அலைக்கழிக்கும் பெருங்காற்றாய்க் குழப்பிடுவார்
மறுமையை மறுக்கும் உலோகாயதன்
ஒளியும் வலிவும் கொண்ட பாம்பைப்போன்றவன்
அவன் தத்துவங்கள் யாவும் நச்சுக்கு ஒப்பாகும்
எது சரி எது தவறு என உண்ரமுடியாமல்
மயங்க வைத்திடும் அத் தத்துவங்கள்.
மயக்கத்தின் பிடியில் மயங்காத சாதகன்
அனலிடை மெழுகாய் உருகி உருகி
இறைவனைத் தொழுகிறான்
தொழுகையில் அவன் உடல் நடுங்குகின்றது
அந்த பக்தன்
ஆடியும் பாடியும்
அரற்றியும் வாழ்த்தியும்
குறடும் மூடனும் கொண்டது விடாதுபோல்
பிடித்த நன்னெறியின் பிடி வழுவாமல்
தூய அன்பில் திளைக்கின்றான்
பச்சை மரத்தில் ஆணி அடித்ததுபோல்
பேருணர்ச்சியை உள்ளத்துள் ஊட்டி
உள்ளம் உருகி
உடல் நடுங்கி
பக்தி செய்பவனைப்
பேயென எண்ணி
இவ்வுலகம் சிரிக்கிறது.
சிறந்த பக்தன்
இவற்றுக்கெல்லாம் நாணுவதில்லை
உலகோர் பழிப்புரையை
(மனம் கோணாமல்)
அணிகலனாய் அவன் ஏற்கின்றான்
தான் வல்லவன் எனும் கர்வம்
ஞானத்துக்குத்தடை
மெய்யறிவு ஓங்க நாளும் தேவை முயற்சி
முக்திக்கு ஈடு இல்லை எதுவும்
அதன் மகிமையை எண்ணி வியப்பது சிறப்பு.
கன்றுக்காக பசு ஏங்குவதுபோல்
இறைவனின் அருளுக்கு ஏங்குகிறது
பக்தர்கள் மனம்
அவர்கள் கதறுகிறார்கள், பதறுகிறார்கள்
சிவனன்றி வேறோர் சிந்தனை
அவர்கள் கனவிலும் இல்லை
யாருமே அறிந்துணர இயலாப் பரமன்
இந்தப்பூமியில்
பரமகுருவாய் வந்து
எனக்குத் திருவருள் தந்தது
அவனின் ஒப்பற்றத் தன்மைக்கு
ஓர் எடுத்துக்காட்டு
இறைவனின் இச்செயல்
எளிதென எண்ணாதே!
உடலை விட்டு நிழல் நீங்காததுபோல்
அவன் திருவடிகளை
எப்போதும் சிந்தித்திருப்பாய்
இறைவழிபாட்டில்
ஏற்றத்தாழ்வுக்கு இடமேயில்லை
வெறுப்புக்கும் அங்கே வேலையில்லை
திருவருள் தந்த திசையினை நோக்கி
எலும்பும் உருக அன்பு செய்ய
பக்தி வெள்ளம் பெருகிப் பெருகிப்
புலன்கள் ஐந்தும் ஒன்றாகின்றன
நாதா!நாதா!
என நாவு அரற்றும்
பக்திப்பெருக்கால் சொல் தடுமாறும்
உடம்பு சிலிர்க்கும்,கைகள் குவியும்
உள்ளம் பரவசமாகிடும்
ஆனந்தக்கண்ணீர் அரும்பிடும் கண்களில்
பக்திநெறி அழியாமல்
செழித்தோங்கச் செய்கின்றார் மெய்யடியார்
அவர்க்கெல்லாம் தாயாகி
மென்மேலும் அன்பு வளர்க்கும்
பேரருளாளனே! சிவனே!
உனக்கு வணக்கம்.

(போற்றித்திருவகவல் 42-87)

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

வாரம் ஒரு வாசகம் – 3

‘திருவண்டப்பகுதி’
(தில்லையில் அருளியது)

*****
வானப் பெருவெளியில்
முட்டை வடிவக் கோளங்களின் கூட்டம்
அவைகளின் தன்மை யாரும் அறியார்
ஆராய்ந்தாலோ
அவற்றின் அழகும் சீரும்
வியக்க வைப்பவை
கோளங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனி அழகு
விளக்கிச்சொன்னால்
கோளங்கள் கோடிகளாய் விரியும்
வீட்டுக்கூரையில்
ஓட்டையின் வழி வரும் சூரியனின்
ஒளிக்  கற்றைகளில்
அணுப்போன்ற தூசிகள் மிதந்து திரிவதுபோல்
வான்வெளியில் கோளங்கள்
மிதந்து திரிகின்றன
மேலும் ஆராய்ந்தால்
சிறிய அணுவும்
பேரண்டமும்
அடிப்படையில் ஒன்றேதான்.
எண்ணற்ற பிரம்மாக்கள்
அவர்களின் ஆதாரம் விஷ்ணு
படைத்தல், காத்தல், அழித்தல்
ஊழிப் பெருவெள்ளம்
இவற்றின் இருப்பும் முடிவும்
சிவனே! உன் திருவிளையாடல்
தோன்றும் வடிவும்
தோன்றா வடிவும் நீயே
நீ என்றென்றும் அழகன்
சுழல் காற்று வீசுகையில்
சிறு காற்றும் சேர்ந்தே செல்வதுபோல்
உன் பேராற்றலால்
பிற தெய்வங்களும்
அவரவர் கடமையை ஆற்றுகின்றார்
படைப்பவன் பிரமன்
அவன் தொன்மையானவன்
காப்பவன் திருமால்
அழிப்பவன் உருத்திரன்
தொழில்கள் இம்மூன்றிலும்
கருத்தைச் செலுத்தாமல்
அனைத்தும் கடந்த நிலையில் இருப்பவன்
“நீ”. (1-16)

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

வாரம் ஒரு வாசகம் – 2

கீர்த்தித் திருவகவல்
(தில்லையில் அருளியது )

பிரளயத்திலிருந்து படைப்பு
படைப்பு நிகழ்ந்தபோது
நீ
உன் நெருப்பு வடிவம் மறைத்து
பொன்னிற மேனி கொண்டாய்
பிறகோ
நீ எண்ணற்ற அழகு வடிவங்களும் கொண்டாய்
இந்த உலகம் தோன்றியது
உன் மாய வித்தையால்
உலகத்து உயிர்களின் இயல்பெல்லாம்
உன்னுள் அடக்கி
நீ ஒருவனே முதல்வனாய் நிற்கிறாய்
என் இறைவா!
நீ அருளாளன். (92 —96)

இறைவா!
உன்னை அடைய மனமில்லாதோர்
தீயில் விழுந்த பொருள் போல் அழிவர்
ஆசையில் மயங்கி
அறிவை இழந்து
இவ்வுலகில் பிறந்து
பின் வீழ்ந்து
அலைப்புறுகின்றார் வாழ்க்கைதனிலே
பிறவிக்கடலில் சிக்காதிருக்க
வெகுதூரம் ஓடி
நாதா! நாதா! என
அழுதும் அரற்றியும்
உன்னைத்தேடி அடைந்தோர்போல்
நானும் உன்னை அடைய விழைகின்றேன். (132–137)

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

வாரம் ஒரு வாசகம் – 1

திருவாசகம்

சைவ பக்தி இலக்கியத்தொகுதியான பன்னிரு திருமுறைகளில் எட்டாம் திருமுறை ‘திருவாசகம்‘. திருவாசகம் 51 பதிகங்கள் கொண்டது. இதில் 656 பாடல்கள். இந்நூலை இயற்றிய மாணிக்கவாசகர் பாண்டி நாட்டிலுள்ள திருவாதவூரில் பிறந்தவர். மாணிக்கவாசகரின் காலத்தைக் கி.பி முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து பதினோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை மனம் போனபடி அறிஞர்கள் நிலைநாட்டுவதாக தனது ‘மாணிக்கவாசகர்’ என்ற நூலில் கோ.வன்மீகநாதன் கூறுகிறார். ‘திருவாசகம்’ மாணிக்கவாசகர் கடவுளிடம் கொண்ட மாறாக்காதல் பற்றிய நூல். மாணிக்கவாசகரின் பக்தி நெறி சன்மார்க்கம் அல்லது ஞானமார்க்கம்.

இத் திருவாசகத்தேனை ‘வாரம் ஒரு வாசகம்’ என்கிற தலைப்பில் 51 பதிகங்கள் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு பாடலை எளிய தமிழில் வாரம் தோறும் சுவைப்போம்.


சிவபுராணம்
(திருப்பெருந்துறையில் அருளியது)

******

புல்லாய்ச், சிறுசெடியாய்
புழுவாய், மரமாய்
பல மிருகங்களாய்ப், பறவைகளாய்ப், பாம்பாய்
கல்லாய், மனிதராய்ப்
பேயாய்ப், பிசாசுகளாய்
வலிய அசுரராய்
முனிவராய்த்
தேவராய்
அசையும் பொருளாய்
அசையாப் பொருளாய்ப்
பிறந்து பிறந்து
நான் சலித்து விட்டேன்.
மெய்ப்பொருளே!
உன் பொற்பாதங்கள் இன்று கண்டு
மீண்டும் மீண்டும்
பிறவா வரம் பெற்றேன்.

***
திருச்சிற்றம்பலம்
(சிவபுராணம் 26–32)

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

காற்றைப் போற்றி ஒரு கவிதை

‘மாசுபட்ட காற்றைத் தூய்மையாக்கும் கவிதை’

கவிதை காற்றை எப்படித் தூய்மையாக்கும் என நீங்கள் குழம்புவது புரிகிறது. ஆனால் இது உண்மை. ஒரு கவிதை இங்கிலாந்தில் கிட்டத்தட்ட 2 டன் மாசினைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கிறது.

காற்றைத்தூய்மைப்படுத்தும் உலகின் முதல் வினை ஊக்கிக் கவிதை இங்கிலாந்திலுள்ள Sheffield பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் சைமன் ஆர்மிடேஜ் அவர்களால் எழுதப்பட்டது. கவிதையின் தலைப்பு ‘ In Praise of Air’. இந்தக் கவிதை நானோ தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி தயாரிக்கப்பட்ட 20 மீட்டர் உயரம் கொண்ட மாசை உறிஞ்சும் photo catalyst தடவப்பட்ட துணியில் அச்சடிக்கப்பட்டு அந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலுள்ள Alfred Denny  கட்டிடத்தின் பக்கச்சுவரில் 2014 மே மாதம் முதல் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவரை இது சுற்றுப்புறத்திலிருந்து 2 டன் அளவுள்ள நைட்ரிக் ஆக்ஸைட் என்னும் மாசை ஆக்ஸிஜனேற்றம் மூலம் நீக்கியிருக்கிறதாம். இத்திட்டம் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆங்கிலப் பேராசிரியர்கள், விஞ்ஞானிகளின் கூட்டு முயற்சி. இந்தத்தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி விளம்பரப் பதாகைகளை பெரும் நகரங்களில் ஆங்காங்கே வைத்து காற்று மாசுபாட்டைக் குறைக்கலாம் என இந்தக் குழு கருதுகிறது. இக்கவிதையின் தமிழ் வடிவம் இதோ!

காற்றைப் போற்றி ஒரு கவிதை

காற்றைப் புகழ்ந்து நான் எழுதுகிறேன்
எனக்கு ஆறு அல்லது ஐந்து வயதிருக்கும்
மூடிய என் முஷ்டியை ஒரு மந்திரவாதி திறந்தபோது
வந்தது என் உள்ளங்கையில் முழு வானமும்
அப்போது முதல் வானம் என் வசம்.

 

காற்று ஒரு பெருங்கடவுள்
அதன் இருப்பும் தொடுதலும்
அதன் மார்பில் சுரக்கும் பால்
உதடுகள் நோக்கி வழியும் எப்போதும்
தட்டானும் போயிங் விமானமும்
வெளித்தெரியும் அதன் வெறுமையில் ஊசலாடும்…….

 

அலங்கோலமாய்க் கிடக்கும்
அலங்காரப் பொருட்களுக்கிடையே
வெற்றிடம் உள்ள ஒரு பெட்டகம் உண்டு என்னிடம்
மங்கிய புகையால்
சிந்தனைகள் குழம்பும் நாட்களிலோ
அல்லது
நாகரிகம் தெருவைக் கடக்கும்போதோ

 

அதன் வாய்மேல் ஒரு வெள்ளைக் கைக்குட்டை வைப்பேன்
கார்கள் அவற்றின் உதடுகளிலிருந்து
நம் உதடுகளுக்கு முத்தங்களைப் பரிமாறும்
நான் சாவியைத் திருகி, மூடியை எறிந்து
மூச்சினை இழுப்பேன் ஆழமாக
‘காற்று’
எனது முதல் வார்த்தை
எல்லோருடைய முதல் வார்த்தையும் அதுதான்.

 

Posted in Translated poems | Tagged , | Leave a comment