யோபுவின் கதை – அதிகாரம் 32

தான் நீதிமான் என தனது பார்வையில் யோபு தீர்மானித்துவிட்டதால் எலிபாஸ்,பில்தாத்,சோபார் மூவரும் யோபுவுக்குப் பதில் கூறுவதை நிறுத்திவிட்டனர்.

தேவனைக் காட்டிலும் தான் நீதிமான் எனக்கூறிய யோபுவின்மீது, ‘ராமின்’ வம்சத்தில் உதித்த பரகேலின் மகனான பூசியனாகிய எலிஹூவுக்குக் கோபம் மூண்டது. யோபு தவறு செய்தவன் என்பதை நிரூபிக்கத்தக்க காரண ங்களைக் கண்டறியாதபோதும் அவன் தவறிழைத்தவன் என்ற முடிவுக்கு வந்த அம்மூவரின் மீதும் எலிஹூ கோபமுற்றான். அம்மூவரும் தன்னைவிட மூத்தவர்களாயிருந்தபடியால் யோபு தன் வாதங்களை முடிக்குமட்டும் அவனிடம் பேசுவதற்கு எலிஹூ காத்திருந்தான். அந்த மூவருக்கும் இனியும் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை எனத்தெரிந்துகொண்டபின் அவன் கோபம் கொண்டான்.

நீங்களெல்லாம் என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்கள். நான் இளையவன். எனவே நான் அறிந்ததைக்கூற இதுவரை அஞ்சினேன். வயதில் மூத்தோர் முதலில் பேசட்டும் என்றும், பலகாலம் வாழ்ந்தவர்கள் மக்களுக்கு நல்வழியில் நடக்க அறிவுரை கூறுவார்கள் என்றும் நினைத்தேன். ஒருவனின் அந்தராத்மா அவனுக்கு நல்ல அறிவையும் தேவனின் மூச்சுக்காற்று அவனுக்கு ஞானத்தையும் புகட்டுகிறது. மூத்தவரெல்லாம் ஞானிகளல்ல. நீதியை உணர்ந்தவர்களுமல்ல. எனவே நான் சொல்வதையும் கொஞ்சம் கேளுங்கள். எனக்குத் தெரிந்ததை நான் கூறுகிறேன்.

இதோ! நீங்கள் பேசி முடிக்கும்வரை காத்திருந்தேன். உங்கள் சிந்தனையில் எழுந்த மதிப்பீடுகளைக் கவனித்தேன். நீங்கள் வார்த்தைகளைத் தேடியபோதும் நான் உன்னிப்பாகக் கவனித்தேன். நீங்கள் ஒருவராவது யோபுவின் தவறை நிரூபிக்கவில்லை. நீங்கள் யாருமே அவரது வாதங்களுக்குப் பதிலும் கூறவில்லை. யோபுவுக்குப் பதில் கூறும் அளவுக்கு உங்களுக்குப் போதிய ஞானம் உண்டு என்று சொல்லவேண்டாம். யோபுவின் தவறை ஒரு மனிதனல்ல தேவனே நிரூபிக்கட்டும். யோபு என்னை நோக்கித் தன விளக்கங்களைக் கூறவில்லை. உங்கள் வாதங்களைக்கொண்டும் அவருக்கு நான் பதில் கூறப்போவதில்லை.

யோபுவே! இவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். இனி அவர்கள் சொல்வதற்கு ஒன்றுமேயில்லை. அவர்கள் பேச்சற்றுப்போனதால் நான் காத்துக்கொண் டிருக்க வேண்டுமா? அவர்கள் இனியும் சொல்வதற்கு ஏதுமின்றி வெறுமனே நின்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கும்கூட சொல்வதற்கு விஷயங்கள் உண்டு. எனக்குத் தெரிந்ததை நானும் கூறுவேன். என்னிடம் சொல்வதற்கு நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. என் அந்தராத்மா என்னைப் பேசச்சொல்லித் தூண்டுகிறது. இதோ! என் உள்ளம் புட்டியில் அடைக்கப்பட்ட மது போல் உள்ளது. அடைக்கப்பட்ட அந்த மது புட்டிகள் திறக்கப்படும்போது பொங்கி வழிவதுபோல் என் வார்த்தைகள் வெளிப்படும்.. நான் இப்பொழுது பேசினால்தான் எனக்கு நிம்மதி. எனவே நான் பேசப்போகிறேன். நான் அனைவரையும் சமமாக மதிப்பேன். யாரையும் அர்த்தமின்றிப் புகழ்ந்து பேசமாட்டேன். எனக்குப் புகழ்ந்து பேசத்தெரியாது. அப்படி நான் பேசுவேனாயின் விரைவில் தேவன் என்னை எடுத்துக்கொள்வார்…..

தொடரும்……

Advertisements
This entry was posted in The Book of Job and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s