கோயில் திருப்பதிகம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 21

22.கோயில் திருப்பதிகம்

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 7

இன்றெனக் கருளி இருள்கடிந் துள்ளத்
தெழுகின்ற ஞாயிறே போன்று
நின்றநின் தன்மை நினைப்பற நினைந்தேன்
நீயலால் பிறிதுமற் றின்மை
சென்றுசென் றணுவாய்த் தேய்ந்துதேய்ந் தொன்றாம்
திருப்பெருந் துறையுறை சிவனே
ஒன்றுநீ யல்லை அன்றியொன் றில்லை
யாருன்னை அறிகியற் பாரே.

திருப்பெருந்துறையுறை சிவனே!
இன்று எனக்கு அருள் புரிந்தாய்
அறியாமை இருள் போக்கி
என் உள்ளத்தில் உதிக்கின்ற சூரியனாய்த்
தோன்றினாய் நீ
என் அறிவு வழி சிந்தியாமல்
உன்னை
அருள் வழியாய் நின்று எண்ணிப் பார்த்தேன்
உன்னையன்றி வேறு ஒரு பொருள் இல்லை
எல்லாப் பொருள்களையும் துறந்து
அணுவாய்க் குறுகிக் குறுகி
ஒன்றானவனே!
இங்கு
காண்கின்ற எதுவும் நீ இல்லை
உன்னையன்றி வேறெதுவும் இங்கில்லை
யார்தான் உன்னை அறிவாரோ ?

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

கோயில் மூத்த திருப்பதிகம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 21

21.கோயில் மூத்த திருப்பதிகம்

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 5:

அரைசே பொன்னம்பலத்தாடும்
அமுதே என்றுன் அருள்நோக்கி
இரைதேர் கொக்கொத்து இரவுபகல்
ஏசற்றிருந்தே வேசற்றேன்
கரைசேர் அடியார் களிசிறப்பக்
காட்சி கொடுத்து உன்அடியேன்பால்
பிரை சேர் பாலின் நெய்போல
பேசாதிருந்தால் ஏசாரோ!

அரசனே!
பொற்சபையில் ஆடும் அமுதே!
என
உன்னை வாழ்த்தி
உன் அருளை வேண்டி
இரை தேடும் கொக்காய்
இரவும் பகலும்
கவலையால் இளைத்தேன்
பிறவிக்கரை கடந்த
உன் அன்பர்கள் மகிழ
நீ காட்சி தந்தாய்
உன் அடியேன் நான்
எனக்கு மட்டும்
பாலில் நெய்போல் நீ மறைந்திருந்தால்
உலகம் உன்னை ஏசாதோ?

————————————————————

பாடல் 8:

அருளா தொழிந்தால் அடியேனை
அஞ்சேல் என்பார் ஆர்இங்குப்
பொருளா என்னைப் புகுந்தாண்ட
பொன்னே பொன்னம்பலக் கூத்தா
மருளார் மனத்தோடு உனைப்பிரிந்து
வருந்து வேனை வாவென்றுன்
தெருளார் கூட்டம் காட்டாயேல்
செத்தே போனால் சிரியாரோ!

என்னையும் மதித்து
வலிய வந்து ஆட்கொண்ட பொன்னே!
பொற்சபையில் ஆடும் கூத்தனே!
எனக்கு அருளவில்லை நீ என்றால்
‘அஞ்சாதே’ என்று சொல்வார்
யாருமில்லை இங்கே
மன மயக்கத்தால்
உன்னைப் பிரிந்து வாடும் என்னை
‘வா’ என்றழைத்து
தெளிவு பெற்ற உன் அடியாரோடு
சேர்த்துவிடு என்னை
இல்லையேல்
செத்தே போவேன் நான்
அப்படி நான் செத்துவிட்டால்
உன்னைப்பார்த்து உலகம் சிரிக்காதோ?

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருப்பள்ளியெழுச்சி – வாரம் ஒரு வாசகம் – 20

20.திருப்பள்ளியெழுச்சி

(திருப்பெருந்துறையில் அருளியது)

பாடல் 7.

அது பழம் சுவை என அமுது என அறிதற்கு
அரிது என எளிது என அமரரும் அறியார்
இது அவன் திரு உரு இவன் அவன் எனவே
எங்களை ஆண்டுகொண்டு இங்கு எழுந்தருளும்
மது வளர் பொழில் திரு உத்தரகோச
மங்கை உள்ளாய் திருப்பெருந்துறை மன்னா
எது எமைப் பணி கொளும் ஆறு அது கேட்போம்
எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே.

*****

தேன் சொரியும் சோலைகள் சூழ்ந்த
திரு உத்தரகோசமங்கையில் உள்ளவனே!
திருப்பெருந்துறை மன்னா!
சிவானந்தமென்பது
கனியின் சுவை போன்றதென்றும்
அமுதம் போன்றதென்றும்
அறிவதற்கு அரிதானதென்றும் வாதிட்டு
தேவர்கள் குழம்புவர்
ஆனால் அடியார்களோ
அது அறிவதற்கு எளிதானதென்பர்.
இதுவே அப்பரமனின் திருவுருவம்
இவனே சிவன் என
நாங்கள் உணர்ந்துகொள்ள
எங்களுக்கும் காட்சி தந்து
ஆட்கொண்ட பெருமானே!
நீ எங்களுக்கு இடும் பணி யாது?
சொன்னால் பணி செய்து கிடப்போம்
எம்பெருமானே துயிலெழுவாய்!

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருத்தசாங்கம் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 19

19.திருத்தசாங்கம்

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 4

செய்யவாய்ப் பைஞ்சிறகிற் செலவீநஞ் சிந்தைசேர்
ஐயன் பெருந்துறையான் ஆறுரையாய் தையலாய்
வான்வந்த சிந்தை மலங்கழுவ வந்திழியும்
ஆனந்தங் காணுடையான் ஆறு.

சிவந்த வாய்
பச்சைச்சிறகு கொண்ட
கிளிச்செல்வியே!
என் சிந்தையில் குடிபுகுந்த தலைவன்
திருப்பெருந்துறையன்
அவன் ஆற்றின் பெயர் என்ன சொல்லேன்
பெண்ணே!
உயர்ந்த சிந்தையிலே குடிபுகுந்த
குற்றங்களைப் போக்க வரும்
‘ஆனந்த வெள்ளமே’ அவன் ஆறு.

——————————————————————————

பாடல் 8

இன்பால் மொழிக்கிள்ளாய் எங்கள் பெருந்துறைக்கோன்
முன்பால் முழங்கும் முரசியம்பாய் அன்பாற்
பிறவிப் பகை கலங்கப் பேரின்பத் தோங்கும்
பருமிக்க நாதப் பறை.

இனிய பால் போன்ற மொழி பேசும்
கிளியே!
எங்கள் பெருந்துறை மன்னனின் முன்
முழங்குகின்ற முரசைப் பற்றிச் சொல்லேன்
பெண்ணே!
அவனுக்கு அடியார்கள் மீது அன்பு அதிகம்
அதனால்
அவர்களது பிறவிப்பகை அழியவும்
பேரின்ப வெள்ளம் பெருகிடவும்
அவர் முன்பு முழங்குகின்ற பறை
“நாதம்”.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

குயிற் பத்து – வாரம் ஒரு வாசகம் – 18

18.குயிற் பத்து

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 4

தேன் பழச்சோலை பயிலும்
சிறு குயிலே இது கேள் நீ
வான் பழித்து இம் மண் புகுந்து
மனிதரை ஆட்கொண்ட வள்ளல்
ஊன் பழித்து உள்ளம் புகுந்து என்
உணர்வு அது ஆய ஒருத்தன்
மான் பழித்து ஆண்ட மென் நோக்கி
மணாளனை நீ வரக்கூவாய்.

தேனான பழங்கள் நிறைந்த சோலைகள்
அங்கே சுற்றிவரும் சிறு குயிலே!
நான் சொல்வதைக் கேள்
விண்ணுலகத் தேவர்களைப் புறந்தள்ளி
மண்ணுலக மாந்தரை
ஆட்கொண்ட வள்ளல் அவன்
என் உடம்பினை ஒதுக்கி
என் உள்ளம் புகுந்து
உணர்வினில் ஒன்றாய்க் கலந்தவன்
மானின் பார்வையைப் பழிக்கும்
மென் பார்வை கொண்ட
உமையின் மணாளன்
அந்த இறைவனை
என்னிடம் வரும்படிக் கூவுவாய் குயிலே!

பாடல் 6.

இன்பம் தருவன் குயிலே
ஏழ் உலகும் முழுது ஆளி
அன்பன் அமுது அளித்து ஊறும்
ஆனந்தன் வான் வந்த தேவன்
நல் பொன் மணிச் சுவடு ஒத்த
நல்பரிமேல் வருவானைக்
கொம்பின் மிழற்றும் குயிலே
கோகழி நாதனைக் கூவாய்.

மரக்கிளை மேல் அமர்ந்து பாடும் குயிலே!
நான் சொல்வதையெல்லாம் நீ செய்
உனக்கு இன்பம் தருகிறேன் நான்
ஏழு உலகங்களையும்
முழுவதுமாய் ஆள்பவன்
அனைவரிடத்தும் அன்பு செய்ப்வன்
‘சிவஞான’ மெனும் அமுதளிப்பவன்
அடியார்கள் உள்ளத்தில் ஊறும்
ஆனந்த வெள்ளம் அவன்
விண்ணிலிருந்து வந்த தேவன்
சிவந்த புள்ளிகள் கொண்ட
பொன்னிறக் குதிரைமேல் வருபவன்
திருப்பெருந்துறைக்குத் தலைவன்
அவனை
அந்தச் சிவனை
என்னிடம் வரும்படி கூவாய்.

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

அன்னைப்பத்து – வாரம் ஒரு வாசகம் – 17

17. அன்னைப்பத்து

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 7.

வெள்ளைக் கலிங்கத்தர், வெண் திருமுண்டத்தர்
பள்ளிக் குப்பாயத்தர்; அன்னே! என்னும்.
பள்ளிக் குப்பாயத்தர் பாய் பரி மேற்கொண்டு, என்
உள்ளம் கவர்வரால்; அன்னே! என்னும்.

—-

தாயே!
அவர்
வெண்பட்டு உடுத்தியவர்
வெண்மையான திருநீறணிந்த நெற்றி,
குதிரைப் பாகனின் உடையணிந்தவர்
என் அன்னையே!
குதிரைப் பாகனின் உடையணிந்து
பாய்ந்து செல்லும் குதிரைமேல் வந்து
என் உள்ளம் கவர்ந்தவரும் அவரே!

பாடல் 8

தாளி அறுகினர், சந்தனச் சாந்தினர்,
ஆள் எம்மை ஆள்வரால்; அன்னே! என்னும்.
ஆள் எம்மை ஆளும் அடிகளார் தம் கையில்,
தாளம் இருந்த ஆறு; அன்னே! என்னும்.

—-

தாளி அறுகம்புல் மாலை அணிந்தவர்
அவர் மேனியெல்லாம் சந்தனச் சாந்து
அன்னையே!
அடிமையாக எங்களை ஆட்கொண்டார்
எங்களை ஆட்கொண்ட அவர் கையில்
தாளம் இருக்கும் காரணம் என்ன தாயே!

குறிப்பு:- தாளி அறுகு– அறுகம் புல்லில் ஒருவகை.
தாளம்– காலத்தை அறுதியிடும் ஒலிக்கருவி

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment

திருப்பொன்னூசல் – வாரம் ஒரு வாசகம் – 16

16.திருப்பொன்னூசல்

(தில்லையில் அருளியது)

பாடல் 6

மாது ஆடு பாகத்தன்; உத்தரகோசமங்கைத்
தாது ஆடு கொன்றைச் சடையான்; அடியாருள்
கோதாட்டி நாயேனை ஆட்கொண்டு, என் தொல் பிறவித்
தீது ஓடாவண்ணம் திகழ, பிறப்பு அறுப்பான்;
காது ஆடு குண்டலங்கள் பாடி, கசிந்து அன்பால்,
போது ஆடு பூண் முலையீர்! பொன் ஊசல் ஆடாமோ.

தாமரை மொட்டுக்களாய் அசைகின்ற,
அணிகலன்கள் புனைந்த
மார்பகங்கள் கொண்ட பெண்களே!
மாதொரு பாகன்,
உத்தரகோசமங்கை அவன் ஊர்,
மகரந்தம் சிந்தும் கொன்றை மாலையைத்
தன் சடையில் அணிந்தவன்,
நாய் போன்ற என்னை அரவணைத்துத்
தன் அடியார்களுள் ஒருவனாக்கியவன்,
தொடர்ந்து வருவது பிறவித்துன்பம்
நான் அதில் அழுந்தாவண்ணம்
என் பிறவியை அறுத்தவன்
அவன்தான் என் சிவன்
அன்பினால் கசிந்துருகி
அவன் காதுகளில் ஆடும் குண்டலங்களைப்பாடி
பொன்னூஞ்சல் ஆடுவோம்!

Posted in Thiruvasagam | Tagged | Leave a comment